اگر تجربه کار در کارخانههای تولید هواپیما را داشته باشید، حتماً مشکلات ناشی از استفاده از فرهای گرمایشی را میشناسید. این فرها با پرتاب هوای گرم در سراسر فضا کار میکنند؛ مشکل اینجاست که این هوا، تمام گرد و غبار، الیاف و ذرات ناخواسته موجود در محیط را جذب کرده و آنها را روی لایههای رنگی قرار میدهد. در نتیجه، لکهها و نقاط ناخواسته روی سطح رنگی ایجاد میشود. در دنیای ما، این موضوع تنها یک مشکل ظاهری نیست؛ بلکه باعث میشود لایه محافظ رنگ، در طول زمان، عملکرد خوبی نداشته باشد. روشی که ما برای حل این مشکل استفاده میکنیم، استفاده از دستگاههای تابش مادون قرمز است. برخلاف آن فنهای بزرگ، دستگاههای مادون قرمز نیازی به گرم کردن هوا ندارند؛ آنها از امواج الکترومغناطیسی برای رسیدن مستقیم به مولکولهای رنگی استفاده میکنند. بدون وجود باد، گرد و غباری در هوا وجود نخواهد داشت. این روش بسیار ساده است: اگر باد را متوقف کنید، گرد و غبار نیز متوقف خواهد شد. یک مزیت دیگر این روش، سرعت خشک شدن رنگ است. در روش سنتی، گرما ابتدا به سطح رنگ برخورد میکند؛ در نتیجه، لایه بالایی رنگ محکم میشود، در حالی که حلالها هنوز در زیر آن باقی هستند. این امر باعث ایجاد حبابهای ناخواسته روی سطح رنگ میشود. اما دستگاههای مادون قرمز، روش متفاوتی دارند؛ آنها به کل ضخامت لایه رنگ نفوذ کرده و اجازه میدهند حلالها قبل از اینکه سطح رنگ محکم شود، خارج شوند. در نتیجه، رنگی با کیفیت بالاتر و مقاومت بیشتری به دست میآید. البته باید صادقانه بگویم که نمیتوانید فقط یک دستگاه مادون قرمز را در کابینهای فرهای گرمایشی قدیمی قرار دهید و انتظار کار صحیح داشته باشید. دستگاههای مادون قرمز نیاز به خط دید مناسب دارند؛ اگر قطعه دارای فضاهای عمیق یا شکل پیچیدهای باشد، نقاط سردی در سطح قطعه ایجاد خواهد شد. بنابراین، باید مسیر حرکت گرما را مشخص کرد و از منعکسکنندهها برای ارسال انرژی به گوشههای تاریک استفاده کرد. این کار نیاز به برنامهریزی دارد، اما ارزشش را دارد. بهترین مزیت این روش، سرعت است. رنگهایی که در فرهای گرمایشی سنتی، نیاز به ساعتها زمان داشتند، اکنون در چند دقیقه خشک میشوند. از آنجایی که قطعه نیم روز در حالت «خیس» نمیماند، فرصت کمتری برای ورود گرد و غبار به سطح رنگ وجود دارد. این روش سریعتر، تمیزتر است؛ و در واقع، فشار کمتری بر کارکنان وجود دارد.
